In Namaqualand hadden we geluk want er bloeiden al veel bloemen. We gingen naar het Namaqua NP en daar maakten we veel mooie foto’s, ik kwam pas tot de ontdekking dat ik er nog geen een van op de weblog gezet had, dus bij deze:

Ik heb weer even wat tijd, dus maar weer wat foto’s erbij op. We hebben nog bezoek gebracht aan een school en daar spullen gebracht, we kregen spontaan een rondleiding door de school.

Maar ook gingen we nog naar Cape Cross, waar megaveel pelsrobben waren.

Maar de rest van de foto’s weer even zonder bijschrift:
 

Er zijn heel veel foto’s uit te zoeken (en zo weinig tijd) maar hieronder zal ik al vast proberen een aantal foto’s te laten zien. Later ga ik nog een website maken waar ik ook lekker veel foto’s op kan zetten! Als je op de foto klikt, zie je een grotere versie.

Zo dit was maar een kleine selectie, een volgende keer ga ik verder. Ik weet dat het er rommelig uitziet, maar heb nu geen tijd om me te verdiepen in hoe ze precies mooi naast elkaar komen! Laat maar weten wat jullie van deze foto’s vinden. Nou ja, eigenlijk weet ik dat natuurlijk al: schitterend!!

En nu zijn we al bijna een week thuis, hebben we al weer gewerkt en draaien we mee in de dagelijkse molen, al draait die voor ons soms nog wat te snel. Jammer dat we het ritme van Afrika al zo snel los moeten laten maar gelukkig is het nu weekend en kunnen we de tijd nemen om van de foto’s te genieten, na te praten over onze ongelofelijk mooie, indrukwekkende reis en stil te staan bij wat we allemaal gedaan en gezien hebben. Ik schat dat we zo’n 4500 foto’s gemaakt hebben. Ook hebben we met de fotocamera nog diverse filmpjes gemaakt, ook erg leuk om terug te zien en vooral om de geluiden er bij te horen!

Een uur geleden zijn we geland in Dubai dus onze eerste vlucht (van 9 uur) zit erop. Alles is goed gegaan, we vertrokken wel wat later maar kwamen op tijd aan. Onze volgende vlucht vertrekt over 2 uur. In de tussentijd zitten we in de lounge te wachten en hebben dus internet, wel handig!

Het vorige bericht kon ik niet afmaken omdat internet eruit lag.
-Na de bloemen hadden we een wat langere rijdag naar Hermanus. Er was slecht weer voorspeld, maar het viel allemaal nog mee, er was wel bewolking maar: droog.
-In Hermanus gingen we meteen op zoek naar de walvissen, ze komen daar in de winter in grote getale voor en ook nu hadden we weer geluk dat we ze meteen al zagen. Wat een kolossale beesten zijn dat toch, lelijk maar mooi tegelijk! Ook hebben we weer moeders met kalfjes gezien, erg leuk! Ons appartement had uitzicht op zee en van daaruit zagen we de walvisen ook in de baai zwemmen.
De tweede dag in Hermanus hadden we voor het eerst regen deze vakantie, maar dat kon de pret niet drukken hoor!
-Daarna gingen we naar Somerset-West om nog een paar daagjes te relaxen. Het Guesthouse waarin we verblijven heeft heerlijke bedden, dus we hebben heel goed geslapen. Gisteren gingen we naar Kaapstad om nog wat te shoppen en souveniers te kopen, het was allemaal heel herkenbaar, maar overal is wel veel bijgebouwd. Ook zijn ze druk bezig met de snelwegen op te knappen waarschijnlijk allemaal voor de voetbalkampioenschappen van volgend jaar. Gisteren maakten we onze 8000 km foto, dus we hebben behoorlijk wat wegen afgelegd!
-Nu hebben we bijna alle koffers gepakt, is de auto weer helemaal Namibië-stofvrij en heeft weer kleur, en genieten nog wat na alvorens we vanmiddag naar het vliegveld gebracht worden waar we om 18.10 uur zullen vertrekken.
-Dit was het allemaal in vogelvlucht, ik ga zeker thuis een website maken met meer gedetaileerde informatie per dag. Dat is wel nodig voor de verwerking van alles, maar kan ook leuk zijn voor diegene die zelf nog eens deze kant op wil komen voor vakantie. Zoals ik ook veel gehad heb aan de reisverhalen van anderen.
Groetjes allemaal daar en tot gauw! 

En toen was het onze laatste dag in Afrika. Inmiddels zijn we bijna een week in Zuid-Afrika en is het een stuk koeler. Maar eigenlijk sinds 3 dagen pas, toen hebben we ook onze eerste regen van deze vakantie gehad.
Om het verhaal rond te maken, schrijf ik nog even wat we sinds het laatste bericht gedaan hebben.
-We maakten een rondrit over het schiereiland van Lüderitz, heel erg mooi vanwege een soort maanlandschap en diverse baaien waar we o.a. flamingo’s gezien hebben, maar ook wel zeer slecht berijdbare wegen.
-Daarna gingen we naar Seeheim waar we overnacht hebben in een hotel van iemand die al jaren het hotel aan het opknappen is. Het wordt echt schitterend maar zal nog jaren duren omdat ze alles zelf doen, al het houtwerk wordt bijv. zelf gemaakt (meubels, kozijnen, deuren).
-Hierna was Fish River Canyon aan de beurt. Dit is een gebied die je in Amerika zou verwachten maar niet in Namibië. Het was ongelofelijk mooi om te zien hoe de Visrivier hele diepe kloven gemaakt heeft in het landschap. Deze canyon schijnt de op 2 na diepste van de wereld te zijn.
-Daarmee waren we ook aangekomen bij de 4e woestijn die Namibië rijk is, en het is me gelukt om van elke woestijn een zakje zand mee te nemen!
-Toen gingen we op weg naar Zuid-Afrika en waar we op gegokt hadden kwam uit: Heel veel bloemen! We zijn naar het Namaqua natuurreservaat geweest en hier lag een deken van bloemen in het park, schitterend mooi om te zien: overal zag je oranje maar als je uitstapte zag je ertussen door ook veel gele, witte, paarse en rode bloemen. Het was boven verwachting mooi weer, 28 graden, we zijn echte mazzelaars.

Toen we Swakopmund verlieten hebben we al weer verschillende landschappen aan ons voorbij zien trekken. Ongelofelijk mooi, hebben we net een foto genomen van een landschap, rijden we een paar km verder, kunnen we wel weer foto’s maken, zo verschillend! Maar eigenlijk gaat dat de hele vakantie al zo: Namibië is duidelijk meer dan zand alleen.
-We reden via Solitaire: we hebben het boek gelezen en wilden er nu natuurlijk gaan kijken. Het is er inmiddels erg druk geworden, Moose heeft sinds 3 maanden zijn eigen bakkerij geopend en natuurlijk aten we er appeltaart, mjam, lekker! Het is echt een pleiterplaats geworden.
-We zijn naar de Sossusvlei geweest en hebben natuurlijk ook (gedeeltelijk) Dune 45 beklommen, zelfs Anouk met haar krukken is een heel eind gekomen. Het uitzicht vanaf deze duin was schitterend, dat valt niet te beschrijven. Ook was het loeiheet daar in dat rode zand. We zagen nog diverse beesten langs de kant van de weg: springbok, gemsbok, struisvogels en een jakhals.
Ook hebben we een paar rustige dagen gehad met niet te veel kms, en wat meer relaxen op onze overnachtingsplaats.
Vandaag hebben we wilde paarden gezien in de woestijn, die komen maar in 1 bepaald gebied voor en er doen verschillende verhalen de ronde hoe ze er gekomen zijn.
Ook zijn we vandaag naar een verlaten mijndorp Kolmanskop geweest. Hier kregen we een heel surrrealistisch beeld: kapotte ramen en huizen, half onder het zand van de duinen. Erg mooi om foto’s van te maken.
Dit was het weer even. Nog 3 nachtjes in Namibië en dan nog een week in Zuid-Afrika.

Nog snel even bijpraten omdat we de komende 4 dagen zeker geen internet zullen hebben en er al weer zoveel te melden is.
Gistermorgen zijn we in Uis op zoek gegaan naar een lagere school, we hebben onderweg zo langzaam aan wel het een en ander uitgedeeld, maar de schoolspullen haddeen we zo’n beetje allemaal nog. Na een poosje zoeken vonden we de school en vroegen we aan de hoofdmeester of we mochten binnen komen en spullen mochten brengen.
Natuurlijk waren we welkom, en de spullen die we meebrachten nog meer. We hadden heel veel pennen, schriften, schrijfblokjes, krijt, balonnen, en leesbrillen meegenomen. Maar de school heeft 250 leerlingen zodat het een druppel op een gloeiende plaat blijft. Volgende week zijn er examens, en nu kunnen alle kinderen de examens maken met pen, die hadden ze anders niet gehad, onvoorstelbaar! We kregen een rondleiding door alle klassen, alle kinderen waren druk aan het leren, maar gingen staan zodra we binnen kwamen. Natuurlijk spraken we ook nog met ze en Vincent heeft in een klas op de kaart aangewezen waar Nederland ligt. Er is veel meer te vertellen maar dat komt later want het internet is traag en ik wil nog meer schrijven.
-Toen we gisteren verder reden naar onze volgende bestemming,Swakopmund, zagen we het landschap langzaam veranderen in een uitgestrekte zandvlakte. Eenmaal aangekomen bij zee reden we eerst naar het noorden omdat we naar de zeehonden bij Cape Cross wilden. Deze weg leek van asfalt, maar bleek een zoutweg te zijn, heel bijzonder! Bij Cape Cross leeft een gigantische grote groep zeehonden, met de bijbehorende geuren die ze voortbrengen (al viel ons dat nog mee). Er waren heel veel jonkies die lagen te zogen bij hun moeder. Ze maakten geluiden als van schapen, in zee zwommen er ook heel veel. We begrepen dat er rond de 20.000 waren!
-Vanmorgen gingen we quadbiken in/door de duinen, eigenlijk wilden we sandboarden van de duinen maar omdat Anouk met haar been zit, gaat dat wat moeilijk. Het was nog maar de vraag of het quadbiken wel door kon gaan want Anouk is gisteravond ook nog door haar rechterenkel gezakt, dus had ze 2 zere enkels. Gelukkig kon het  doorgaan. Vanmorgen was het, zoals voorspeld, erg mistig. Maar tegen de tijd dat we op de quads gingen (11.30 uur), was de mist in de duinen opgetrokken.
Geloof me dat het een belevenis op zich is! Na instructie vertrokken we met de hele groep… ik zat bij het eerste deel van de groep, wat duidelijk het fanatiekste deel was. Al snel waren we de rest van de  groep achter ons kwijt en gingen verder als 1 groep. Aangezien ik hiervan degene met de minste durf was, reed ik achter, maar dan soms ook ver achter! Niet normaal hoe hard er gereden werd, en uiteindelijk ook met die snelheid de duinen op en weer af. Ik heb mezelf daarbij overtroffen en gelukkig reed er niemand achter mij die mijn geschreeuw kon horen, haha. Ik vond het wel zonde dat we zo weinig konden genieten van de mooie duinomgeving, maar dacht ook vaak aan hoe het met Vin en Anouk zou zijn. Uiteindelijk gingen we na ongeveer een uur stoppen ergens tussen de duinen. Ik stond te shaken op mijn benen! We zijn een duin opgeklauterd om te genieten van het uitzicht, schitterend was dat! Later kwam de 2e groep ook bij ons pauzeren en ik besloot om met hen verder te rijden. Ze reden een stuk rustiger, dus dit was een lekker relaxte rit waar ik echt van heb genoten.
-Voor lunch gingen we Scharzwalder Kirschtaart eten bij een Konditorei in Swakopmund. Een van de vele, veel is hier nog Duits trouwens, al zijn de straatnamen ondertussen wel gewijzigd in Namibische namen.
-Vanaf morgen gaan we de Namib woestijn in, naar de grootste duinen ter wereld, in de Sossusvlei. Dit zal ook een bijzondere belevenis zijn, zoals alles eigenlijk. Heerlijk dat we zo lang vakantie hebben!
-We hebben trouwens nog wel een behoorlijke tegenslag want gisteren deed onze spiegelreflexcamera het niet meer. Eerst hadden we het probleem van steeds meer stof in de camera, die we er niet af konden krijgen, dus veel foto’s met plekjes erop. En gisteravond begaf ie het dus helemaal, ik denk hetzelfde probleem als dat we thuis hadden, en dat voor de vakantie nog gerepareerd is. Nu zullen we met het toestel van Anouk de foto’s moeten maken. Ook niet verkeerd, maar toch minder mogelijkheden en van die camera zijn we een kabeltje kwijt zodat we de foto’s niet op de laptop kunnen zetten, en er moet een speciaal kaartje in. Nou ja, we zullen wel zien, maar balen dus wel van onze camera!
Tot  de volgende keer, met weer heel andere verhalen, groetjes daar!

We zijn inmiddels zo’n beetje op de helft van onze reis (helaas) maar hebben dus nog dik 2 weken tegoed voordat we weer vliegen, dus mij hoor je niet klagen. We maken elke 500 km een foto op de plek waar we dan zijn. Vandaag maakten we die van de 4500 km!
Eergisteren zijn we op bezoek geweest bij een Himba stam. Het was indrukwekkend om te zien hoe zij nog leven, dit is niet te vergelijken met onze westerse wereld. De vrouwen dragen alleen een leren rokje en verder wat kettingen. Ze smeren zich 2 maal per dag helemaal in met een soort van okervet en wassen zich nooit. Hun haren zijn gevlochten en worden ook ingesmeerd met dit goedje, lijkt me jeuken! De mannen zijn gewoon gekleed, en waren op pad met het vee. Verder doen ze niets. We vonden het heel leuk om hier een kijkje te nemen, er ging een gids mee die voor ons vertaalde, zo konden we ook alle vragen stellen die we hadden.
Gisteren hadden we een best wel vermoeiende rijdag, in totaal niet meer dan 260 km maar het was via een zogenaamde wasbordweg, dus veel gehobbel en langzaam rijden! Het was wel een schitterende route met veel verschillende landschappen. We moesten vaak door diepe kuilen van rivierbeddingen rijden, opvallend was dat in een aantal zelfs wat water stond, en alles was groen eromheen. We eindigden bij de ingang van onze lodge, die bovenaan een berg lag. We zijn zelf met de auto naar boven gereden, je kon ook de auto beneden laten staan en naar boven gebracht worden. Ik kan wel zeggen dat ik het een spannende onderneming vond! Het was erg steil met veel keien, maar het is gelukt, goed gedaan Vin! (en auto!) Ons huisje had een prachtig uitzicht over de Grootbergen en de vallei, vanaf het terras, de slaapkamer en vanuit de douche! Zo rumoerig als het in Opuwo was, zo oorverdovend stil was het hier. Een wereld van verschil. Maar beide hebben hun charme.
Deze lodge wordt gedreven door de lokale bevolking, en we zijn nog nergens zo enthousiast ontvangen als hier, echt ongelofelijk gastvrij.
Het is hier al rond kwart voor 6 donker maar later op de avond hebben we toch nog vanaf het terras zitten genieten omdat de maan de vallei nog wat verlichtte.
Vanmorgen moesten we natuurlijk datzelfde steile stuk weer naar beneden, Onderaan de weg stond het zweet toch wel op mijn rug hoor! Maar ook dit keer ging het goed.

Ook vandaag hadden we een ‘hobbeldag’, we reden nog via Twyfelfontein maar de organ pipes waren te ver lopen (kan Anouk niet) en de Burnt mountain was ook niet helemaal wat we er ons van voorgesteld hadden. Helaas konden we niet naar de rotstekeningen omdat dat ook te ver lopen is en we kunnen Anouk natuurlijk moeilijk alleen in de auto laten.
Dit verhaal schrijf ik op het terras van ons restcamp in Uis (spreek uit als: Oeis), bij 30 graden met een zwoel windje: heerlijk. Tot zo ver bevalt het ons dus prima, nog geen last van heimwee!
Helaas lukte het me niet op foto’s op de weblog te plaatsen, het internet is erg traag en de foto’s erg groot, maar ik blijf proberen, wie weet! We hebben in ieder geval al megaveel foto’s gemaakt. We hoorden dat het deze week ook erg warm wordt in NL, mooi zo! Groetjes van ons drietjes uit een stoffig Namibië.